Our twins
Deze log gaat nu nog over mijn zwangerschap van onze 2ling in wording. En straks natuurlijk over de kleintjes zelf als ze eenmaal deze wereld zijn komen bekijken.

Helaas hebben wij op 20.01.06 afscheid moeten nemen van Nova*. Nova is waarschijnlijk na een zwangerschap van 14, 15 weken overleden. Hopelijk mag het broertje/zusje van Nova* wel doorgroeien en zal Nova* straks, samen met mijn moeder over haar broertje of zusje waken

Nog nooit waren einde en begin
voor ons zo met elkaar verweven
Intens gemis en stralend nieuw
Beide met liefde omgeven

Reageren mag altijd, maar ongewenste reactie’s worden verwijderd en voor mensen die het dan nog niet door hebben volgt er een ban. Alle teksten op de log zijn van mijzelf, en zo niet dan vermeld ik desbetreffende bron erbij. Teksten en foto’s mogen dan ook niet worden overgenomen zonder toestemming

Alayna Eowyn is maandag 19 juni (zoals bekend) om 15.25 geboren.

2646gr en zo rond de 46/47cm. De lengte hebben ze niet exact op kunnen meten omdat Alayna in kleermakers zit in mijn buik heeft gelegen. Een mooi poppetje is het, met de handen en voetjes van d’r moeder en de neus en kruintje van d’r vader

Foto’s komen asap, moet de foto’s nog eventjes van het digi cameraatje halen en die komen dan asap. Moet wel showen met ons mooie meisje.

Vanaf vandaag kunnen jullie hier verder lezen hoe het met ons meisje gaat. Het is nog niet 100% naar mijn zin, maar mag de komende 5 weken toch nog niet veel doen, dus tijd genoeg om het wel naar mijn zin te maken.

Liefs An

Allemaal heel erg bedankt voor alle lieve reactie´s.

Zo blijkt maar weer s hoe veel meiden er nog steeds met ons mee leven. Doet me goed.
Over een klein half uurtje gaan we weg, het is nog steeds niet helemaal tot me door gedrongen dat het vandaag echt zo ver is. Het is en blijft vreemd.

Ik weet nog niet wanneer ik weer kan posten, liefie weet niet goed hoe de nieuwe weblog werkt, dus verwacht niet al te snel een berichtje hier. Ik zal het nog wel een keertje uitleggen aan liefie, maar aangezien liefie ook erg veel bij mij zal zijn zal hij ook niet veel tijd hebben om te posten.

Lieve meiden, tot snel. Jullie zijn schatten en het doet me elke keer weer goed om te zien hoe veel meiden er met ons mee leven.

Liefs An

Het laatste weekend dat we samen zijn, het laatste weekend als kinderloos stel. Volgend weekend zijn we papa en mama. Het is en blijft een vreemd idee
Zenuwen zijn er bij mij (nog) niet aanwezig, bij liefie wel. Hij zei donderdag toen we de laatste controle hadden bij de gyn "dat wordt de 1ste keer dat ik lopend de OK in ga".

Ik kijk er naar uit, ik kijk uit naar het moment dat we ons meisje mogen vasthouden, mogen ruiken, mogen knuffelen. Het enige waar ik tegenop zie, zijn de momenten dat ik alleen ben. Maar het belangrijkste is ons meisje, dat zij niet alleen is. Soms flitst er nog wel s een gedachte door mijn hoofd, "stel dat", of "wat nou als". Maar die gedachtes druk ik snel weg, ik wil niet denken aan wat er misschien zou kunnen gebeuren.
Het is een soort ingebouwd zelfbeschermings mechanisme van mij, ik kan het niet uitschakelen, maar ik kan het wel naar de achtergrond drukken, dus dat doe ik zoveel mogelijk. Geen negatieve gedachten, alleen positieve.

Aan de ene kant is er blijdschap, vreugde, dankbaarheid, intense dankbaarheid voor ons meisje, dat we ons meisje straks vast mogen houden.
Aan de andere kant zit er verdriet, het definitieve afscheid van Nova*. Op de laatste echo’s die we gehad hebben, was Nova* niet meer te zien. Nova* is helemaal opgenomen door mijn lichaam, door de vliezen en al het andere weefsel. Aan de ene kant blij dat de beslissing voor ons is genomen, aan de andere kant verdriet dat een echt afscheid ons niet gegund is.
Maar we hebben de echo’s, we zullen altijd weten dat Nova* ons kindje is. Een tuin hebben we niet, maar zodra we verhuisd zijn planten we een boom of een plant voor Nova*.

Wanneer ik weer een logje kan plaatsen weet ik niet. Misschien maandag ochtend heel eventjes snel. Maar dat zal maar een klein logje worden, met weinig nieuws. Misschien een verhuis berichtje, aangezien ik bezig ben met een nieuwe log voor ons meisje. Maar ik denk dat dat pas later, waarschijnlijk ergens tegen de vrijdag, zaterdag aan zal zijn. Of ik moet ergens een internet aansluiting hebben, en dan kan liefie de laptop meenemen, maar ga er maar vanuit dat het vrijdag of zaterdag pas een logje komt van ons meisje.

The end of an Era,
afscheid nemen van het leven met ons 2en, geen spontane actie’s meer, alles plannen van te voren, rekening houden met oppas, rekening houden met ons meisje, denken aan spulletjes die we mee moeten nemen als we een dagje weg willen.

The beginning of an new Era,
ons meisje welkom heten in ons leven, een leventje dat afhankelijk van ons is. De bekroning van onze liefde, ons geluk. Het begin van ons leven als gezin, het begin van het leven met z’n 3en.

Liefs An

We weten de datum, ik was vrijdag al gebeld door het ziekenhuis en behalve een paar vriendinnen hebben we het verder aan niemand verteld. Familie en bekenden (collega’s enzo) gaat het niets aan. Vooral mijn familie, want die staan dan de avond na de keizersnee al gelijk aan mijn bed. En ik denk niet dat ik daar veel zin in heb.
Liefie stelde al voor om pas een dag later te bellen, maar daar moeten we het nog eventjes over hebben. Denk dat ik een lijstje ga maken met wie er wel en niet gebeld "moet" worden.

Maar de datum is geworden (helaas niet met de meerderheid mee, dus ook niet met mijn eigen gevoel)

                                                         19 juni 10.00uur

Om 10.00 uur is het iig melden in het ziekenhuis. Dan kan het nog wel fftjes duren voordat ik helemaal klaar ben voor de keizersnee. Foto toestel gaat mee, en liefie heeft zaterdag nog een digicam gekocht. Kreeg van velen de tip om ook opname’s te maken van de tijd dat liefie met de kleine "bezig" is, en die momenten moet ik missen, en op die manier kan ik het later altijd nog terug zien. Dus ook die gaat mee

Dus het is nu echt aftellen. Nog 7 dagen, en dan zijn we papa en mama. Aan de ene kant is het raar en vreemd om de geboorte datum te weten, aan de andere kant ook heel speciaal. Ik zie nog steeds tegen de keizersnee op, en ik blijf het jammer vinden dat ik niet thuis mag en kan bevallen. Maar het is niet anders, en de gezondheid van ons meisje gaat voor.
Het geboorte kaartje hebben we nog maar niet laten drukken, voor t zelfde geld besluit ons meisje toch ergens deze week spontaan te komen, of er komt een spoedgeval tussendoor en moeten we later terug komen. Je weet het maar nooit. En bij Marike kan je lezen dat meiden eigenwijze mutsjes zijn

Liefs An

Vanmorgen dus bij de anesthesist geweest. Gesprek ging wel goed, al gelijk veel info gekregen.

Ik krijg een ruggeprik (zoals verwacht) Maar we hebben nog geen datum, maar ik denk dat ze vandaag of maandag wel bellen aangezien we ongeveer anderhalve week van te voren de datum zouden krijgen. Dus dat is nog eventjes afwachten.

Liefie mag overal bij zijn, zoals ook verwacht, en mag zo’n beetje alles doen behalve in de weg lopen en flauw vallen hihi. Als ons meisje geboren is, dan blijft liefie bij haar. En als alles goed is met ons meisje mag ik haar ook eventjes knuffelen en bewonderen. Daarna ga ik naar de uitslaapkamer en gaat liefie met de kleine naar de kraamafd. Daar wordt ons meisje nog een keertje na gekeken en als alles goed is met met ons meisje, en met mij dan mogen liefie en ons meisje naar mij toe in de uitslaapkamer.
Volgens de anesthesist is dit voor mij wel een eenzaam moment (joh, je meent t?) aangezien dit ongeveer een half uur, 3 kwartier duurt.

Liefie mag helaas de navelstreng idd niet door knippen (had het al gelezen) maar heb het toch nog maar eventjes gevraagd. Je weet maar nooit of ze toevallig andere regels hanteren. Wat ze nog wel s willen doen, is de navelstreng is langer doorknippen en dat liefie later nog een keer mag knippen om de navelstreng op juiste lengte te maken, maar dat moeten we nog maar navragen.
Foto’s maken wordt door een verpleegkundige gedaan, en ik denk dat we gewoon overal foto’s van laten maken. Beter te veel dan te weinig en later spijt hebben dat we van sommige dingen geen foto’s hebben. En we kunnen later altijd nog foto’s deleten.

Oorbellen en piercings moeten uit. Oorbellen is geen probleem maar heb ook 3 piercings in mijn oren, en das wat lastiger aangezien ik die er zelf niet uit kan halen. Maar das ook meer voor de electrohuppeldepup nog iets hihi. Kan dus zijn dat de oorbellen als geleiding werken en dat kan bloedinkjes geven. Maar goed, ik denk dat ik de dag voor de keizersnee (als die niet op maandag valt) eventjes langs de piercing studio ga en vraag of ze de ringetjes kunnen vervangen voor plastic ringetjes, maar betwijfel het. Ik heb ze een paar jaar geleden met de kijkoperatie voor mijn knie ook ingehouden en nergens last van gehad. Het is meer om uit te sluiten dat het gebeurt. Toch lastig, geëlectrocuteerd worden door je eigen piercings hihi.

Nu alles dichterbij komt, en steeds definitiever kijk ik er ook wel naar uit. Ik blijf het heel erg jammer vinden dat ik geen nornale bevalling mag mee maken, maar het is nou eenmaal niet anders. En dan kan ik beter zo relaxed en rustig mogelijk de keizersnee "in gaan" dan dat ik gestressed ben en blijf om het feit dat ik niet normaal kan bevallen. Liefie heeft het er alleen nog steeds moeilijk mee dat ik alles moet "ondergaan". Hij heeft nog steeds zoiets van "je hebt al zo veel doostaan en nu dit weer". Is ook wel zo, maar het is nou eenmaal niet anders.
En wat ik erg belangrijk vind, is dat ons meisje na de geboorte niet alleen is. Dat liefie bij haar is.

Er zat nog een vrouw die volgende week dinsdag een keizersnee krijgt (ook een meisje) en die zei "eigenlijk zijn nu alle verassingen al weg".Maar ben het niet met haar eens. Ok, dat we een meisje krijgen is geen verassing meer, en de geboorte datum straks ook niet meer. Maar we weten niet hoe ons meisje er uit zal zien. Lijkt ze op liefie, of op mij? Hoe groot zal ze zijn? Heeft ze al haartjes of niet? Zo veel vragen nog steeds.
Ik vind het nog steeds moeilijk om me voor te stellen dat ik straks een mama ben, dat er een klein mini mensje afhankelijk van mij en van liefie is. Zal ik haar gelijk herkennen? Zal ik alles wel goed doen? Kinderen van een ander heb ik nooit veel mee gehad. Ja, ze zijn lief, vervelend, lastig of wat dan ook. Maar qua gevoel, ik weet gewoon niet wat ik moet voelen. Zo verwarrend allemaal.

Vannacht kon ik niet slapen. Lag op bed, en was in 1 klap weer wakker. Last van zuurbranden, lag te kokhalzen in bed, dus ben er maar weer uit gegaan en ik was ineens bang. Bang waarvoor weet ik eigenlijk niet. Van alles raasde er door mijn kop heen. Je leest wat op internet, je leest verhalen over aanstaande moeders die contact maken met hun beebjes door de voetjes vast te pakken, doordat het kindje op aanrakingen reageerd, reageren als ze de handen op de buik leggen. Al een moeder/kind band opbouwen terwijl het beebje nog in de buik zit.
En ik legde mijn handen op mijn buik, op het hoofdje van ons meisje en ze kroop weg. Ik verlegde mijn handen weer naar haar hoofdje en ze kroop weer weg en ik kon wel janken. Wat nou moeder/kind band opbouwen als je kindje nog in je buik zit? Mijn meisje kruipt nu al voor me weg, wat voor moeder ben ik? Word ik?
Ik was boos, boos op mezelf. Tegen half 4 vannacht maar weer naar boven gegaan en naast liefie gaan liggen die bezig was om het volgende oerwoud om te zagen. Ik ging op mijn rug liggen en legde mijn handen op mijn buik. Ons meisje was weer weg gekropen, ik duwde tegen haar voetje aan en kreeg een schop terug van ons meisje en op dat moment was er (denk ik) niemand gelukkig op de aarde. Ik duwde nog een keer tegen haar voetje aan en kreeg wederom een schop terug. En weer kon ik wel weer janken, maar deze keer van geluk. Ze reageerde wel op mijn aanrakingen. Ik kan welliswaar haar voetjes niet vast pakken, die liggen te diep in mijn bekken, maar ze reageerde wel op mij.
Ben met een bigsmile op mijn gezicht en met mijn handen op mijn buik in slaap gevallen.

Ik denk dat alle twijfels, en alle onzekerheden erbij horen. Die krijg je er gratis en voor niets bij, bij het moeder worden. Je hoeft er niets voor te doen. Niks meer, niks minder. Zorgen, angsten en onzekerheden krijg je per direct op het moment dat je die positieve test in handen hebt.
En soms, soms vraag ik me wel eens af of ik ons meisje direct zal herkennen als mijn dochter, mijn meisje, mijn kindje. Iedereen heeft het er over, het direct herkennen. Ik weet bijna zeker dat het voor mij niet anders zal zijn, maar soms, heel soms vraag ik het me wel eens af.

Nog een paar weekjes en dan zal ik het zeker weten. Nu de datum dichterbij komt, merk ik wel aan mezelf dat ik er naar toe leef. De geboorte van ons meisje. Laat ze maar bellen voor de datum, laat die datum maar komen.
Alles is er klaar voor, en moeders ook!!

Liefs An

De draaipoging is helaas niet gelukt.

Ons dametje wilde ongeveer tot de helft meedraaien en had daarna zoiets van “tot hier en niet verder”. 1 beentje/voetje bleef ook “hangen” in het bekken en de gyn kreeg het ook niet goed vast om zo verder te draaien. Hij heeft het nog een keer “tegen natuur” geprobeerd maar ook dat mocht niet helpen.

De gyn heeft het ook niet tot het uiterste gedreven. Hij had op een gegeven moment ook zoiets van “we stoppen er mee”

Hij heeft het heel eventjes over een stuit bevalling gehad, en volgens hem was het wel mogelijk omdat ons meisje niet groot zal zijn, maar hij zei bijna direct “laten we maar een keizersnede in gaan plannen”. Hij zei ook dat als het allemaal niet wil vlotten met de bevalling (ontsluiting en noem het hele rijtje maar op) dan kunnen ze geen hulpstukken (pomp, tang enzo) kunnen gebruiken. (touwtje om de enkeltjes dan maar )

Dus het wordt een geplande keizersnee. Wanneer weten we nog niet. We moeten eerst nog met de anesthesist spreken (das vrijdag) en dan zullen we waarschijnlijk wel een datum te horen krijgen. Bij het planburo (voor het plannen van de opnames) maakte die man wel een opmerking “daar moet de anesthesist toestemming voor geven”, dus ik denk dat we de datum vrijdag te horen krijgen.

Vind het heel erg jammer dat het een keizersnee wordt en dat het draaien niet gelukt is, maar ja. Het is niet anders, en we kunnen er verder weinig aan veranderen.

En daarbij, de gezondheid van ons meisje, en van mij ook gaat voor. En er zijn meer risico’s verbonden aan een stuitbevalling (meer voor het kindje dan voor de moeder) dan aan een keizersnee.

En ik vind het best vreemd om straks een datum te hebben wanneer ons meisje geboren wordt. Normaal heb je een “richt” datum en weet je dat je kindje eerder of later kan komen. Wij weten straks gewoon dat de datum die we krijgen, ook de geboorte datum van ons meisje is.

Maar das wel weer makkelijk voor de geboorte kaartjes

En nog heel fftjes over de hele verhuizing van weblog, ik moet zeggen dat ik het tot nu toe nog geen verbetering vind. Ik was nml bezig met een nieuw logje (ja, toch wel) voor ons meisje en ik kan nu niet meer inloggen op die nieuwe log, ik heb geen mail gehad dat die nieuwe log ook verhuisd is, en ik vind het allemaal een beetje onoverzichtelijk. Ik ga het nog eventjes aankijken en rond kijken en misschien dat ik t.z.t. toch ga overstappen. Maar ja, dan moet ik ook alles uitzoeken, dus ik ben er nog niet helemaal uit. En als iemand me kan vertellen hoe ik de smiley’s weer terug kan krijgen in mijn logjes, dan ben ik diegene erg dankbaar. Vind die punten, komma’s en haakjes maar vreemd staan

Liefs An

Ik wil het niet. Ik wil niet dat ons meisje gewoon zomaar uit mijn buik gehaald wordt.

Ik wil het niet. Ik wil niet dat mijn mannetje de navelstreng niet door mag knippen omdat alles steriel moet blijven.

Ik wil het niet, ik wil geen kunstmatig einde van een zwangerschap die al kunstmatig tot stand is gekomen.

Ik wil het niet, ik wil niet dat ons meisje gelijk bij me weg gehaald wordt na de geboorte omdat ze nagekeken moet worden.

Ik wil het niet, ik wil geen keizersnee!!!

Ik wil een normale bevalling, ik wil een natuurlijk einde van mijn zwangerschap. Ik wil niet nog meer polonaise en artsen aan mijn lijf. Ik wil de controle kunnen houden. Ik wil weten wat er met Nova* gebeurt.

Ik wil niet onder gehele narcose gebracht worden als er iets niet goed gaat met het draaien. Ik ben bang voor wat er gaat gebeuren. Minder dan 1% van de kindjes die gedraait worden door de gyn moeten toch met een spoedkeizersnee gehaald worden. Dat betekend onder gehele narcose, wakker worden met een lege buik, met een kind. Ineens, zomaar. Zonder  er ook maar iets van gevoeld te hebben. Ik wil dat niet.

Maar minder dan 1%, dat is heel erg weinig. Maar hoe groot is de kans dat er tijdens een ivf poging geen eitjes worden verkregen? Hoe groot is de kans dat 1 van de kindjes komt te overlijden van een 2ling? We hebben al zo vaak bij de "verkeerde" procenten gezeten. Waarom zou het nu ineens goed gaan? Ben ik te negatief? Ben ik te bang?

Ik wil zo graag thuis bevallen, die controle houden. Vooral over wat er met Nova* gebeurt. Daarom wilde ik toch thuis bevallen, dat is de reden waarom we besloten hadden om toch thuis te bevallen. Wat gebeurt er met Nova* als ik onder algehele narcose gebracht word? Liefie mag daar niet bij zijn, dus hij kan er ook niets van zeggen. Waarom mag het niet gaan zoals we graag zouden willen? Waarom nu weer bij de "verkeerde" procenten. 3% van alle kindjes ligt in stuit voor de bevalling. Dus 97% ligt goed, waarom ons meisje dan niet?

Morgen naar de gyn, morgen beslissen wat we gaan doen. Zal ik dan toch kiezen voor een stuit bevalling? Maar ook daar zijn weer risico’s. Meer voor ons meisje dan voor mij. En dan kies ik toch voor ons meisje. Maar wat heeft ons meisje er aan als ik niet voor haar kan zorgen als ik te veel last heb van de operatie?

Lezen, informatie zoeken, lezen, opslaan, nog meer informatie opzoeken, nog meer lezen. Nog meer twijfels. Ik lees geen ervarings verhalen, want dan lees je vaak alleen de "horror" verhalen. Maar puur informatie zoeken, lezen. Met liefie over praten. Nog meer vragen die boven komen drijven. Nog meer onzekerheid.

Morgen, morgen zullen we misschien meer zekerheid hebben, of juist nog meer vragen. Alle hormonen die me de afgelopen 8 maanden niet hebben gevonden vallen nu massaal aan. Ik ben moe, moe en nog s moe. Ik huil, ik ben onzeker, ik ben bang, alles komt nu zo dichtbij. Morgen moeten we beslissen. Morgen.

Morgen, zo ver weg en zo dichtbij. Morgen

Liefs An

Ruud de Wild heeft als reactie op de pedopartij een actie opgezet. Je kan de tekst "stop de partij voor de kinderporno" mailen naar ruud@radio538.nl of dezelfde tekst smsen naar 5380.

Ik denk dat Ruud de Wild als BN’er meer kan doen dan wij als "normale" burgers. En ik wil dan ook gelijk vragen om zo veel mogelijk mensen te wijzen op deze actie van Ruud de Wild. En wat kost het om een mailtje te sturen? Hoe meer mensen er mailen en/of smsen, hoe beter. Misschien dat ze in Den Haag dan na gaan denken over deze partij.

Nog een andere link om een petitie te tekenen tegen deze beesten. Hier kan je de petitie tekenen

Liefs An

Kan het ook niet laten

Wie wel eens op babybrabbel komt, heeft waarschijnlijk al wel gezien dat Monica 2 boeken heeft geschreven. Het ene boek gaat over de tijd na haar geboorte van haar 2e zoontje. Moon heeft na de geboorte een psygose en depressie gehad en schrijft hier heel open en eerlijk over in haar boek "de grote zwarte wolk".

Het 2e boek gaat over haar 2 bengeltjes. De avonturen van Moon en haar 2 zoontjes. Wie haar collumn’s wel eens gelezen heeft, weet dat Moon heerlijk schrijft en je bij het 1ste woord al het gevoel hebt dat je er bij bent (geweest) Voor de mensen die dit niet weten, is het echt een aanrader om deze boeken te bestellen.

Wil je de boeken lezen, dan kan je ze via Babybrabbel bestellen. Op de homepage van babybrabbel zie je direct de foto’s van de boeken, en kan je direct doorgelinkt worden naar meer info over de boeken, je kan alvast een "sneak previeuw" nemen in het boek "de grote zwarte wolk" en ook kan je de boeken direct bestellen.

Ik vind Moon echt een topwijf en ik kan het iedereen ook zeker aanraden om de boeken te bestellen.

Liefs An